Muren van mijn hart

Als mijn hart niet ontwaakt
uit de nacht van verdriet;
en de zon niet meer schijnt
ik het daglicht niet zie;
Als het donker in mij blijft
en mijn hart schreeuwt om recht
om wat mij verwondde; ik verlies dit gevecht.

Als ik levenslang vecht,
met de last die ik draag;
in de greep van de angst
mezelf bitter afvraag
hoe ik verder moet leven
met mijn schaamte en schuld,
Ziet u mij dan Vader;
Kom mij toch te hulp!

Heer, U kent mijn verlangen
om in vrijheid te leven;
Niet gevangen tussen muren
die mijn bange hart omgeven.
Uw waarheid bevrijdt;
uw liefde geneest,
Heel mijn hart door de heilige Geest.

Wat mijn hart ook bezwaart,
welke pijn ik nog voel;
door de kracht van het kruis
heeft zelfs lijden een doel.
Kom ik eindelijk thuis
want bij U wil ik zijn,
Die stierf voor mijn zonde,
maar ook voor mijn pijn.


Gezongen door Sela. Muziek: Adrian Roest Tekst: Hans Maat

Er zijn liederen die je kent, maar opeens is het net of die tekst speciaal voor jou wordt gezongen. De woorden lijken jouw gevoel uit te spreken. Lijken……maar je zou willen dat het jouw gevoel wás, want het lijkt of je gevoel helemaal afgestompt is. Je hart is zo bezwaart, de pijn zo hevig dat emoties en gevoel verdoofd zijn.

Zo verging het mij met dit lied. Midden in de storm van mijn leven, waarbij het leek of de bodem onder mijn bestaan was weggehaald en alles uitzichtloos leek, mijn hart niet meer zou ontwaken en ik dat het liefst ook niet meer wilde, bracht dit lied iets in mij teweeg.

Kleine vastgeroeste snaartjes in mijn hart, begonnen te trillen. Een melodie kwam er nog niet uit. Dat kon ook niet, daarvoor moesten de snaren eerst gestemd worden. Kleine trillingen waren genoeg voor dit moment. De snaren zouden anders gemakkelijk breken.

Muren van mijn hart waren rondom mij opgetrokken. Het leven was te wreed geweest en langzaamaan werden de stenen opgestapeld, steeds hoger en hoger, tot ze boven mij uitkwamen. Daar achter die muur was het veilig, het voelde tenminste voor een moment even veilig. Soms was het nodig om even over de muur heen te kijken, om toch tot de ontdekking te komen dat het daarachter echt niet veilig was.

Het was er ook eenzaam en afgesloten van de buitenwereld. Het beschermde mij weliswaar voor de boze buitenwereld, maar dusdanig dat er ook niemand in kon komen. Niemand….. zelfs niet Iemand.

Op een gegeven moment werden er in gebed woorden tegen een ander persoon gesproken, maar ze spraken ook tot mij: “je hoeft de muren niet af te breken. Laat Jezus bij jou komen achter die muren. Hij wil er voor je zijn. Hij wil je vasthouden, je troosten. Het is veilig bij Hem.”

Kon ik Jezus binnen laten? Durfde ik dat wel? Ik kon daar niet gelijk antwoord op geven. Zelfs Jezus leek niet veilig op dat moment. Mijn verstand zei dat Hij te vertrouwen is, dat Hij eerlijk en oprecht van mij houdt met een liefde zo diep en intens, zoals dat bij geen mens te vinden is.

Het was voor mij een bewuste keuze om Hem te vragen bij mij achter die muren te komen. Hij mag mij vasthouden, Hij is de enige die de tranen van mijn wangen mag vegen. Hij mag ze zelfs weg kussen, zo dichtbij wil ik Hem laten komen. Ik hoef het niet alleen te dragen. Jezus heeft alle pijn, schaamte en schuld al voor mij gedragen. Dat was genoeg voor mij en voor iedereen.

Ik vertrouw Hem en weet mij in Zijn armen veilig geborgen. Hij respecteert mijn muren en gaat niet over mijn grenzen heen. Hij wacht net zo lang tot het veilig genoeg voor mij is om samen met Hem achter die muur vandaan te komen en een andere weg te zoeken. Hij weet het wanneer ik een muur nodig heb. Hij alleen is mijn fundament en mijn rots. Op Hem kan ik (mijn muren) bouwen.